Benim derdim, benim derdim... Dilimdendir benim derdim
Kalem sessiz, kâğıt kirsiz... Elimdendir benim derdim
Zihin arsız, alın tersiz, gönül sırsız, gözüm hırsız
Çilem yok hâricimden; dâhilimdendir benim derdim
Hudâ vermiş. Bu hâletten şikâyet haddimiz olmaz
Nedendir fâidem yok: Nâfilemdendir benim derdim
Çetindir râh-ı sevdâ çün; cefâ var, hem, hitâm yoktur
Gelirdim. Râzıyım ger, gâilemdendir benim derdim.
Garip nefsim ne çekmiştir; hemen hepsinde dahlim var
Sevenden sâdır olmaz şer, zulümdendir benim derdim
Tutuşmuş olmuşum ben Aşk-ı Evvel hasretinden nâr
Sönen tenmiş, yanan canmış; külümdendir benim derdim
Ölümdendir benim derdim. Giden ten, menzilim sen Yâr.
Gönüllerden Hafî’yim, fâilimdendir benim derdim


Selçuk Bekar