Dönsün şu başım fecre kadar bâde-i aşktan
Akşam doluyor gözlerimin rengine akşam

Zannetmem o şuh sevgililer bahşediyor can
Tutmaz ki hesap gözleri aldıkları candan

Membaa döner belki sular, yerde kalır kum
Bilmez ki alev; yandığı her ân eriyor mum

Anlar güzelim; Yâri bilen dehri de anlar
Güldükçe gözün kalbe akan zehri de anlar

Yıldızları bağrında boğup dönmede devrân
Akşam doluyor gözlerimin rengine her ân

Uykun var, iliş kabre Hafî; dehre gücün yok
Boy ölçüşecek dehri kuran sihre gücün yok...

Dehr: Dünyâ

mef û lü/ me fâ î lü/ me fâ î lü/ fe û lün


Selçuk Bekar