Yâ Rabbî görev verdin, Hak yazdık üç kıtaya
Düşmanını kuşattık hem karadan, denizden
Dokuz yüz yıl nöbette düşmedik inkıtâa
Bir elçi göndermiştin; biz ondandık, o bizden

Türk’üz, bu ünvânımız. Bilâ-şek Müslüman’ız
İndinde illâ rızân, yeryüzünde gazânız
Öyle bir düzen kurduk; biz bozabildik yalnız
Müslüman, gayrimüslim râzıydı Ayyıldız'dan

Bizden istediğinin en kolayı can idi
Garpta durak Viyana doğuda Sincan idi
Va’dinin en hafifi inci ve mercan idi
Sînemize sen doldun, tuttuk “el yakan közden”

Selçuk olduk direndik, Osman olduk yürüdük
Mehmet olduk toprak ve kan rengine büründük
Ne kusur eyledik ki bin yıl sonra süründük:
Eser kalmadı bizde ne Fatih ne Yavuz’dan

Vahşetin uşakları semiriyor, büyüyor
Kendi insanım kalkmış, “Kendim değilim” diyor
“Hakça bir düzen” diyen hemen her haltı yiyor
Yine de ümitvârız; bize verdiğin sözden

Lânet okurum lânet, ben böyle soysuzlara
Her birinin nefsi put, hepsinin dîni para
Velâkin hem Dünyâ’da, Ahret'te yüzü kara
Tek talepleri zâhir, ezcümle tâviz; özden

Ümîdimiz bitmedi: Biz ‘asl’a döneceğiz
Düşmanına yanacak, dostuna söneceğiz
Şehâdet binek olsun, vallâhi bineceğiz
Tek, koru bizi Yâ Rab yaftası Türk soysuzdan!


Selçuk Bekar