Kızıma bir ev tuttum
Önü çınarlı, havuzlu bir mahalle kahvesine bakan
Arkasında çiçekli, ağaçlı bahçeler
Bir divan, bir yatak, bir masa, iki sandalye
Bir de elbise dolabı.
Bilgisayarını kuduk salona
Bir de kitaplık taşıdım bizim işyerinden

Mutfak gereçleri aldı kendine
-Ağız tadını bozamaz çünkü güçlükler-
Kitaplarını, elbiselerini yerleştirdi, ilk yemeklerini yaptı
Başladı çalışmaya
Kutsal bir görevde gibi
Hiç kimsenin kendinden istemediği

Kimbilir ne okumalar bekliyor onu, ne deneyler
Taptığım beyin kıvrımları
Kim bilir daha ne kentlere götürecek bizi
Ne dünyalara karışacağız

Ben ardında
Fenerini yitirmemeye çalışan
Küçük, beyaz yelkenli.


Turgay Fişekçi