trabson’da argonotlar göm gök olmuş örtünmüş
kime kurulur kum saatleri, soğuk iskandiller?
taşsın yitik bir adanın yalıyarında
yitik bir oğul büyütsün her bahar aşiretler
esrisin defterler, bulanık dostluklar! ..
değil misin kalbimdeki mühür? eski yalı, eski mercan!
yolunu kaybeden adalar her bahar taş olurmuş!

bulutu kanatan çitler kurulur, gelirsin!
pas ve kanayan yolculuk beyanındadır…
dokunsam yarana ilâhiler seninle okunur.
remiller açılır adına

yümyürek çocuklar hep başka ada,
yoksun mu
bahar gelmedi diye hatıralarda?

gül aşiretiyim! .. suyun ve ateşin kavmi
dokunmaz kırmızıya gökyüzü. eskil
bir risaledir körün menkıbesi.

gene yoktum, yükümü taşıdım buğudan tabutlarda
yelkenim hayâldendi. epridim! ..
yorgun bir fenerdi yoroz…

düşte gör! ..
hatıralar ne hâl! ..

ney(sen; göç sabahında doku(n) du(ğu) n ‘z’eyle
(………… de sus ve bekle!)
sen! ..
gül kavminin hatıraları eklenir kendine.

kayık yapar mektuplarımızı yalıçapkınları.
kanadı kırık martı koydum adını
uçurt(a) maların! ..

hep ganita, ışığına küsmüş mendirek!
……..
trabsonun son argonotu gelsin zeylime!



Yaşar Bedri Özdemir