American Airlines' da 30 yıl çalıştıktan sonra 50 yaşında emekli oldum. Tam bu noktada yaşamımın ikinci yarısında Tanrı'nın yapmamı istediği şeyleri yapmaya başladım: Özel anlar esinlemek ve yaratmak. 1995 Haziranında her zaman benzin ve bazen de piyango bileti aldığım benzin istasyonuna uğradım. Millie görev başındaydı. Her zaman gülümseyen ve herkese söyleyecek hoş sözü olan, sevgi dolu hoş bir insandı. O akşam hep yaptığımız gibi şakalaşıp gülüştük. 10 milyon dolarlık ikramiyeyi kazandığım taktirde ona 1.000 dolar vereceğimi söyleyerek takıldım. Millie ikramiye kazanırsam onu öğle yemeğine Paris'e götürmemin daha iyi olacağını söyledi. Arabama binip giderken, piyango ikramiyesinin benim için 10 milyon dolar, Millie için ise Paris' de öğlen yemeği anlamına gelmesinin ilginç olduğunu düşündüm. Millie havayolu ile bağlantımı bilmiyordu. 21 Aralık’ta tekrar benzinliğe gittim. Millie yine iş başındaydı. Ona bir yılbaşı kartı verdim ve açıp okumasını istedim. Millie kartı açıp okumaya başladı :

“ Sevgili Milie,
17 Haziran 1995 'de bana piyango bileti sattın.Ben 10 milyon dolar veya başka bir ikramiye kazanamadım, ama sen kazandın. 1996'da bir gün seç, çantanı hazırla ve Paris’te öğlen yemeği için pasaportunu al. İlişki kurduğun herkesin kendini özel hissetmesini sağlamak amacıyla elinden gelen her şeyi yaptığın için sana bu hediyeyi vermek istiyorum.Teşekkür ederim... Nice mutlu yıllara.”

Millie yerinde duramıyordu. Ben de yerimde duramıyordum. O an, yaşamlarımızdaki insanlar için özel anlar yaratmanın ne anlama geldiğini ruhumda duyumsadım. Son birkaç haftadır, Millie' yi bir-iki kere gördüm. Benzinliğe her girdiğimde yüzünde güller açıyor, gelip boynuma sarılıyor ve yanağıma bir öpücük konduruyor. Buna hala inanamadığını, annesini nasıl aradığını, bunu patronuna nasıl söylediğini tekrar tekrar anlatıyor.