Bir dostum vardı.
Bana hiç ihanet etmemişti.

Bir dostum vardı.
Hiç koyup gitmemişti beni yalnız başıma

Bir dostum vardı.
Sesime hiç kimse onun kadar aşina olmamıştı.

Bir dostum vardı
Hiç kimse,
korunmaya ve şevkate muhtaçken kendisi ;
korumanın ve şevkatin gönüllü muhafızlığına onun
gibi soyunmamıştı.

Bir dostum vardı.
Uzun ayrılıklar sonrası kavuşmalarda ;
terk edilmişliğin öfke ve kırgınlıklarını ,
vuslat sevinçlerinin ve coşkularının önüne
geçirmemişti...

Bir dostum vardı.
Gecelerin yalnız, şafakların ıssız , akşamların
tenha hüzünlerine meydanı boş bırakmamıştı..

Bir dostum vardı.
Hafta sonları ak kağıt üzerine sıkıntı ve
tereddütlerle dolaşan bu kaleme sırt çevirmemiş,
yazı adamlığının kabuslu arayıslarını derin
kuyularda mahsun bırakmamıştı..

Bir dostum vardı.
Hayatın başka sevinçler , başka sevdalar ve
başka saadetlerle paylaşıldığı anlarda asla
lüzumsuz kıskançlıklar göstermemiş,
sessiz sabır uykularında sırasını beklemişti...

Çünkü ; BEDELSIZ VE BILA-ÜCRET SEVMİŞTİ...
BEN DE SEVMİŞTİM