Sevgiyi yaşayanlar birgün sormuşlar ermişlerden birine:

- Sevginin sadece sözünü edenlerle, onu
yaşayanlar arasinda ne fark vardır?

- Bakın göstereyim demiş, ermiş. Önce sevgiyi
dilden gönüle indirememiş olanları çağırarak onlara
bir sofra hazırlamış. Hepsi oturmuşlar yerlerine.
Derken tabaklar içinde sıcak çorbalar gelmiş ve
arkasından da derviş kaşıkları denilen bir metre
boyunda kaşıklar.

Ermiş bu kaşıkların ucundan tutup
öyle yiyeceksiniz diye bir de şart koymuş.

Peki demişler ve içmeye teşebbüs etmişler.

Fakat o da ne?

Kaşıklar uzun geldiğinden bir türlü
döküp saçmadan götüremiyorlar ağızlarına.
En sonunda bakmışlar beceremiyorlar,
öylece aç kalkmışlar sofradan.

Bunun üzerine şimdi demiş ermiş,
sevgiyi gerçekten bilenleri çağıralım
yemeğe. Yüzleri aydınlık, gözleri sevgi ile
gülümseyen ışıklı insanlar gelmiş
oturmuş sofraya bu defa.

Buyrun deyince, her biri uzun boylu
kaşığını çorbaya daldırıp, sonra
karşısındakine uzatarak içirmiş.

Böylece her biri diğerini doyurmuş
ve öylece kalkmışlar sofradan.

İşte demiş ermiş,..
Kim ki gerçek sofrasında
yalnız kendini görür ve doymayı
düşünürse, o aç kalacaktır ve kim ki
kardeşini düşünür de doyurursa o da
kardeşi tarafından doyurulacaktır şüphesiz ve
şunu da unutmayın, gerçek pazarında alan degil,
veren kazançtadır daima.