YORGUNUM HAYAT

Gökyüzünden süzülen kartal gibi
Yalnız ,güçlü ve kararlı
Sefersiz yola çıkan
Enginlerden süzülen,
Dönüşsüz seferine giden, bir gemiyim...
Dermansız, bacaklarım
Yol alıyorum
Dinlenecek ne yer kalmış,
Ne de sığınacak bir şehir.
Oysa peşimde hayallerim
Geçmişim de yanımda
Zaman almış başını gitmiş
Kalansa bir ben , bir dünya
Yorgunum hayat
Sana ulaşmak için uğruna onca çaba...
Oysa şimdi kapanır gözlerim
Ruhum gölgelenir
Zaman yine elimden yine kayıp gider
Hayalinse hep karanlıkta bir fener
Yorgunum hayat
Baharda esen ılgıt ılgıt seher yeliyim
Uzatsam elimi sana dokunabilir miyim?
Ardımda kalan ne bir iz , ne bir ses
Gecede dolunayım...
Aysun Paksoy

güzel siir,
hepimiz arada sirada bu tür manevi durumlara düsebiliyoruz
siir ler zaten ic alemin aynasidir

okudukca disari yansir icindeki
ve seni rahatlatir

bence yani

bence de öyle

Maneviyatı hissetmek istiyorsanız, ayda en az 1 defa hastaneye, 1 defa da mezarlığa gidin.

Gidin de görün; eli-kolu-bacağı olmayanları... Gözleri görmeyenleri, kulakları duymayanları, yüzünde garip lekeler ya da vücudunda yanık izleri olanları... Böbrekleri çalışmayıp, dializ makinelerine mahkum olanları... Kan kanseri olanları... Ameliyathane önündeki çığlıkları...

Gidin mezarlıklara da görün, sizden önce yaşayanların halini... Toprak yığınlarının altında yatanlarla konuşmayı deneyin. Ne götürebildiğini sorun bu dünyadan.