Savaşın en kanlı günlerinden biri.

Asker, en iyi arkadaşının az ileride kanlar içinde yere
düştüğünü gördü. İnsanın başını bir saniye bile siperin
üzerinde tutamayacağı
ateş yağmuru altındaydılar.


Asker teğmene koştu.
— Teğmenim, fırlayıp arkadaşımı alıp gelebilir
miyim?
—Delirdin mi? der gibi baktı teğmen.
— Gitmeye değer mi? Arkadaşın delik deşik olmuş.
— Büyük olasılıkla ölmüştür bile. Kendi
hayatını da tehlikeye atma"


Asker ısrar etti.
Teğmen:
- Peki. Git o zaman.
İnanılması güç bir mucize. Asker o korkunç ateş
yağmuru altında
arkadaşına ulaştı. Onu sırtına aldı koşa koşa
döndü. Birlikte siperin
içine yuvarlandılar.

Teğmen, kanlar içindeki askeri muayene etti. Sonra onu sipere
taşıyan arkadaşına döndü:

Sana değmez, hayatını tehlikeye atmana değmez,
demiştim.
— Bak haklı çıktım. Bu zaten ölmüş.
— Değdi teğmenim, dedi asker. Değdi teğmenim.
— Nasıl değdi?" dedi teğmen.
— Bu adam ölmüş görmüyor musun?
— Gene de değdi komutanım.
— Çünkü yanına ulaştığımda henüz sağdı.
— Onun son sözlerini duymak dünyaya bedeldi benim için.

Ve arkadaşının son sözlerini hıçkırarak tekrarladı
teğmene:
"Geleceğini biliyordum!" demişti arkadaşı...
"Geleceğini biliyordum!"

ne kadar güsellmiiişşşş.paylastığın için saol

vay be gerçek dost böyle bişey olsa gerek......

rica ederim okundugu icin ben tesekkur ederim..
evet eflin dostluk kadar guzel sey yok su dunyada..

Gerçekten harika. Dostluk budur işte.

''Dost güvenebileceğin biridir'' işte...Ve güvenini boşa çıkarmamak...Buda en harika duygudur...